Afgezien van al dat lekkers word er ook nog gewoon avondeten gegeten (niet door Madeleine gekookt). Jason zit vanavond voor het eerst in zijn grote stoel!
Blijkbaar bevalt het hem goed op die hoogte!
En na het eten, pajamas aan, een verhaaltje voorlezen en naar bed.
He, leg die sneeuwbal eens neer! Ik vertrouw die roze rakker voor geen cent!
Het was hard werk, maar uiteindelijk hebben we toch nog genoeg sneeuw bij elkaar kunnen schrapen voor een sneeuwman(netje)
Tadaa!! 
Thanksgiving was nog maar een dag voorbij en Madeleine kon haar enthusiasme niet meer bedwingen: beloofd is beloofd. Na een aantal jaren onze potplanten te hebben versiert alsof het kerstbomen waren (toegegeven: een van die potplanten is 3 meter hoog!) moest het er toch maar eens van komen: een echte nepboom. Aangezien we nooit thuis zijn met de kerstdagen en we er toch nog een beetje plezier van wilden hebben zijn we er maar voor gegaan en hebben we Madeleine haar beloofde kerstboom gegeven, inclusief een baby boompje voor haar eigen kamer. Het versieren is uiteraard een heel feest - zeker omdat alle ballen stuiterballen blijken te zijn. Ik moet toegeven dat het er best feestelijk uitziet laat in de middag wanneer de gordijnen al dicht moeten omdat het zo vroeg donker word. Het aftellen kan nu officieel beginnen! 
Jason groeit zo snel, het is bijna niet bij te houden. Vijftien en een half pond inmiddels en 68,5 cm groot bij zijn 6-maandse controle. Zo ziet hij er de laatste dagen uit -- waarschijnlijk is hij tegen de tijd dat ik weer wat foto's op de blog zet alweer twee keer zo groot...
We moeten echt uitkijken, want als we hem niet genoeg te eten geven begint hij meteen op zijn eigen voeten te kauwen. Gelukkig kan hij nog wel lachen om zijn gezonde eetlust!
Ondanks dat het inmiddels bijna December is blijft het hier verbazingwekkend warm en daar moeten we van profiteren. Lekker dat we af en toe nog even een uurtje het bos in kunnen zonder sneeuwschoenen!
Casey kan er gelukkig ook nog mee lachen!
