Kerstfeest 2010!

23 December 2010 -- de hoogste tijd om de kerstboom te versieren. Dit jaar met een extra helper: Jason....
De zelfgemaakte feestelijke kersteieren gaan nog een jaartje mee

Voorzichtig een haakje eraan en de boom in!

"kijk, dat kan ik ook wel!"

Hmmmm.....

NEEE!!! Jason, geef dat ei maar aan de dichtstbijzijnde volwassene!
"okay!"

Na een aantal ei-incidenten hebben we Jason maar een opzichtersfunctie gegeven: "he, daar boven in de boom is nog een plekje vrij!"

pfew....wat een hard werk was dat!

Na het versieren van de boom worden er langzaam maar zeker steeds meer kerstkado's onder de boom gestapeld door iedereen. Wat een berg!

En op kerstavond worden de grote sokken aan de open haard gehangen zodat de kerstman er ook nog wat in kan doen....

1ste kerstdag -- de kerstman is inderdaad langs geweest! En alle pakjes van iedereen voor iedereen worden uitgepakt.....

Sommige kadootjes zijn zo leuk dat je er meteen van moet genieten! (Jason had na zijn eerste kado al genoeg)

Gaaf! Een mega-playmobil safari set!

De hele familie bij elkaar - flink vermoeid na een uitpak marathon van enkele uren

Ondanks al het speelgoed blijven de verhaaltjes toch steeds favoriet!

Hij is er weer!

Net als vorig jaar kwam er elke avond net voor het donker werd een klein uiltje tevoorschijn uit het vogelhuisje in de tuin van Casey's ouders.

Sneeuwpret!

Een dik pak sneeuw en anderhalve week vrije tijd....wat wil je nog meer? Helaas was de sneeuw niet plakkerig genoeg om een enorme sneeuwpop te maken, maar dat mocht de pret niet drukken.

Waar je ook keek hingen er ijspegels...
Madeleine had blijkbaar geleerd dat ijspegels hetzefde zijn als waterijsjes zonder smaakje, en dat moest ze uiteraard uitproberen.
Hmmmm.....
Sneeuwengeltjes -- een van Madeleine en een van papa

Jason ook voor het eerst in de sneeuw!

Hij heeft het goed bekeken: de sneeuw is zo diep dat hij er niet doorheen komt met zijn korte beentjes, dus hij mag lekker op de slee! Woohoo!

Aangemoedigd door zijn enthousiasme gaan wij ook allemaal een beetje sleetje rijden - prachtig!

Eerst oefenen in opa's weiland op het kleine heuveltje achter de schuur, en dan op naar het betere werk met de rest van de familie...

De sleeheuvel in Chautauqua met een hele serie verschillende sleetjes om uit te proberen wie het hardste de bult af kan! Casey en nicht Marcie zullen wel even demonstreren hoe dat allemaal werkt:

Casey on ice

Madeleine vind het prachtig om iedereen de bult af te duwen, maar na een ritje met papa was de lol er voor haar wel af - het ging allemaal nog net iets te hard. Ach ja, proberen we het volgend jaar toch gewoon weer? Wij vonden het in ieder geval wel heel leuk!

Winter in Chautauqua

Wij hebben aardig wat sneeuw in Connecticut, maar de ouders van Casey wonen echt in een winters wonderland! Als je daar woont gaat al die sneeuw en de ijspegels vast snel vervelen, maar ik vind het altijd heel leuk om de feestdagen in een echte wintersfeer door te brengen.

De ijspegels belemmeren het uitzicht vanuit de badkamer wel aardig...
Sneeuwbal in de schommel

echt wit!

Het mooiste huis in de HELE wereld (volgens Madeleine)

Het is weer die tijd van het jaar: de nachten worden langer, de dagen kouder en overal gaat de sfeerverlichting aan. Wij hebben inmiddels onze kerstboom ook al staan, en ik moet toegeven dat het best gezellig is al die lampjes! Normaal zou ik er niets op tegen hebben dat mensen hun huis ook een beetje versieren tijdens de feestdagen, maar stel dat je in de rustige, doodnormale straat in Torrington woont die op de onderstaande foto is afgebeeld. Voel je 'm al aankomen???


Er is namelijk een huis in Torrington dat iets te hard aan de sfeerverhogende middelen heeft gezeten...het beroemde "Christmas House" (of, zoals Madeleine het liefkozend noemt: "het allermooiste huis in de hele wereld!").
Sinds Madeleine al het hele jaar bleef vragen wanneer we weer eens naar het kersthuis gingen (er is daar 's zomers weinig te beleven) moest ik er weer eens aan geloven.

Ondanks dat ik er al verschillende keren geweest ben, blijft het telkens weer verbazingwekkend hoe iemand dit heeft kunnen bedenken! Wat een berg lampjes. En....dit wisten jullie vast nog niet...het is niet alleen de buitenkant, maar binnenshuis is ook elke vierkante millimeter bedekt met dingen die licht geven, muziek maken, bewegen, of op een andere manier proberen je een epileptische aanval te bezorgen -- ik bedoel, de sfeer verhogen.

Treintjes met kerstmannen rijden door de hele keet op rails die aan het plafond hangt, hele teddybeer-kerstkoren zingen je de oren van de kop, kortom je zintuigen zijn dagenlang overbelast na een paar minuten binnen. Gelukkig kunnen bezoekers een beetje bijkomen in de sfeervol ingerichte atmosfeer van de achtertuin (zie hieronder).

Jullie weten natuurlijk dat we een beetje op zoek zijn naar een nieuw huis. Nou, als het aan Madeleine lag kunnen we deze meteen kopen. Hoeft niet eens geschilderd te worden, het is helemaal perfect zoals het nu is!

:)

....Ik dacht dat jullie het nooit zouden vragen: natuurlijk heb ik de hele tour door het huis gefilmd! Hoe anders kan ik ooit aan iemand overbrengen hoe waanzinnig deze attractie is! Geniet maar lekker mee met jullie tour gids, Madeleine!

Ik ben benieuwd hoe lang Madeleine kan wachten voor ze opnieuw wil gaan....

Weer thuis.....

Gisterenmorgen, pijnlijk vroeg, was onze fijne vakantie in Nederland weer afgelopen. Na een paar hele gezellige dagen was het weer tijd om huiswaards te keren en waren Hanne en Noel zo vriendelijk om ons alvast een eindje op weg te helpen. De reis ging over de grond tot aan Brussel, van daar uit met het vliegtuig naar New York en tenslotte nog een paar uurtjes met de auto om weer thuis in Connecticut te komen.
Ondanks wat sneeuw en ijs onderweg waren we mooi op tijd op het vliegveld zodat we op ons gemakje "ons" vliegtuig konden bewonderen en we er zeker van waren dat onze koffers in het ruim geladen werden. Madeleine en Jason houden alles goed in de gaten!

Tijdens de hele lange vlucht (ruim 7 1/2 uur) was er van alles te zien uit het raampje, tenminste zolang we niet boven de wolken of over de Atlantische Oceaan vlogen.

Belgie, Engeland en Ierland zijn nog flink groen vergeleken met Connecticut! Ondanks het mooie uitzicht hebben we het grootste deel van onze vlucht doorgebracht met het wezenloos staren naar kleine televisieschermpjes - gelukkig hadden we dit keer zelf volledige controle over wat er bekeken werd!

En zolang de kinderen televisie aan het kijken waren konden wij even de oogjes dicht doen.

Inmiddels zijn we alweer een dag thuis. De reis was heel spoedig verlopen en we waren rond 5 uur 's middags onze tijd (11 uur 's avonds Nederlandse tijd) weer thuis. Wel heel moe, maar dat was snel verholpen toen we allemaal vroeg onder de wol waren. De koffers zijn ondertussen al uitgepakt, de was is gedaan, we hebben een heuse toren van chocoladeletters in onze kast liggen, en de kids zijn alweer net zo maf als voorheen na een goede nacht slapen (zoals je hierboven kunt zien). Morgen begint het gewone leven weer en gaan we allemaal weer naar school/kinderopvang/werk. Het was een hele fijne tijd en de vakantiefoto's komen hier binnenkort ook te staan - zodra ik even tijd heb om de vele honderden foto's te sorteren. Nogmaals heel erg bedankt voor al jullie gastvrijheid - moeten we snel weer eens doen!

wolkenkrabber

Je kunt wel merken dat het weer langzaam maar zeker wat minder aangenaam word buiten (morgen hebben we 100% kans op sneeuw en ijzel *ugh*) aan de afmetingen van de knutselprojecten die we binnen uit kunnen voeren.... Dit was het eindresultaat van Madeleine's plan om de grootste wolkenkrabber ter wereld te bouwen. Ik denk niet dat we dat uiteindelijk voor elkaar hebben gekregen, maar het ding paste niet meer binnen tenzij we het trappengat ingingen dus het is in ieder geval de grootste wolkenkrabber die in ons huis past. Maar goed dat we niet meer legoblokken hebben, want de winter moet nog beginnen!

Spaghetti-bekkie

Een klassieker!

Je kunt zeggen wat je wilt, maar ondanks dat hij dagelijks een enorme smeerboel weet te produceren heeft Jason toch een mooie hobbie: afwassen!

Zodra iemand aan de vaat begint duwt meneer meteen een stoel naar het aanrecht en duikt gelijk met beide handen in het sop!

HALLOWEEN!

Ons huis is sinds gisteren officieel omgetoverd in een spookhuis! Jason en Madeleine hebben hun uiterste best gedaan om alles op tijd versierd te hebben voor Halloween. Jason's voetspookjes hangen in de studeerkamer... ...en Madeleine heeft allerlei enge dingen geknipt, gekleurd en door het hele huis heen geplakt:

Een spook (als je goed kijkt zie je onderaan nog het frutseltje papier met de geluidseffecten erop)

En een enge heks (ook met geluidseffect)

Pompoenen overal (met een beetje hulp van papa en mama)

En dan is het eindelijk zover - het word donker, de pompoen lantaarns zijn aan buiten en de verklede kindertjes nemen de macht over buiten op straat. Madeleine kijkt vol spanning uit naar de 'Trick or treat" bezoekers die snoepjes komen halen in hun kostuums.

En onze kleine prinses is zelf ook nog even met papa op pad geweest om de buurt wat snoepgoed afhandig te maken - met groot success.

Madeleine's eerste officiele Halloween is achter de rug, maar we kunnen nog weken nagenieten van al dat snoep dat mevrouw verzameld heeft!

Een beetje herfstvakantie!

Casey had een lang weekeind & opa en oma kwamen een paar daagjes op visite terwijl het buiten prachtig herfstweer was - het leek wel een beetje op vakantie. En als het hier herfst is dan moeten er pompoenen aan geloven...het is tenslotte nog maar een week voor Halloween!

een beetje hakken....

... schilderen...

... en scheppen, en alles komt wel goed.

Jason gaat ondertussen een eindje wandelen tussen al die mooie bladeren.

Kijk - bijna een mond vol tandjes!

Nog een keer schommelen voordat het te koud word buiten

dat blijft leuk!

En dan, als het donker word, een kaarsje in de nieuwe pompoenlantaarn voor de sfeerverlichting!

En er is uiteraard geen betere manier om de sfeer er echt goed in te krijgen dan een optocht!

Als je die vrolijke snuiten ziet voelt het echt een beetje als vakantie!