Alweer een jaar!

Een beetje aan de vroege kant, maar aangezien wij morgen allemaal weer naar school/werk moeten zijn we maar wat eerder begonnen: ik heb alvast een hele fijne verjaardag gehad voordat ik echt jarig was!

 Let vooral op de mooie kroon die Madeleine spontaan voor mij maakte...

...en niet te vergeten: de overheerlijk chocoladetaart die Casey heeft gebakken! Yum!

Bedankt voor ale goede wensen en felicitaties!

Eindelijk weer naar buiten!

Ik moet zeggen, we mogen helemaal niet klagen deze winter. Nou ja, misschien wel over die sneeuwstorm in oktober waarna we meteen anderhalve week zonder stroom zaten, maar dat is inmiddels al weer drie en een halve maand geleden... Wat gaat het allemaal snel! Het is ondertussen alweer half februari en afgezien van af en toe een paar centimeter sneeuw is het hier nog steeds ongewoon mild. We hebben net weer een paar hele koude dagen achter de rug, maar dit afgelopen weekeinde was het ineens heel lekker. Casey had een dienstweekeind en de rest van de familie had het inmiddels wel gezien binnenshuis: tijd om weer eens een frisse neus te gaan halen!
   

 Lekker een paar uurtjes naar buiten! Madeleine en Jason zijn druk bezig om hun speurneus-kunsten te verbeteren: hier zijn ze op het spoor van een paar heuse paarden (Madeleine is op zoek naar een 'my little pony')

 Jason is ook nog steeds op het goede spoor...

 Heerlijk een beetje zon! Nog maar een paar weken en dan is het weer lente!!!

huiswerk

 Nog maar net terug uit Panama en ik word al meteen aan het werk gezet! Het weekeind van 11-12 februari was erg druk voor Madeleine: 1) het was bijna Valentijsdag en moesten er kaartjes gemaakt worden voor al haar vriendjes, maar ook voor alle vriendjes van Jason; 2) op diezelfde dag (14 februari) was het Madeleine's 100ste dag in school en dat word blijkbaar flink gevierd. Als huiswerk moest ze iets maken dat uit 100 stukjes bestond - ze mocht helemaal zelf weten wat dat zou zijn....; en 3) dit weekeinde had Madeleine de kunst-tas mee naar huis mogen brengen met wat opdrachten voor haar en voor een van de ouders. Druk, druk, druk!     

 Gelukkig hadden opa en oma met sinterkerst wat heel leuke knutselspulletjes opgestuurd, dus project #2 was snel bekeken: 100 gekleurde schuimpjes en een nat sponsje later hadden we een mooie, feestelijke bloem voor haar opdracht gekutseld!  

 ...en Jason had een robot gemaakt!

Voor opdracht #3 moesten we eerst een boek lezen dat in de kunst-tas was meegegeven en daarna moesten we twee kunstwerken maken naar aanleiding van het boek. Een van de kunstwerkjes moest door de student zelf gemaakt worden en het andere door een van de ouders. Om de een of andere reden had Casey al meteen mij als vrijwilliger aangewezen dus zijn Madeleine en ik vrolijk aan de slag gegaan. Het boek ging over het leven en werk van Vincent van Gogh, dus daar wist ik wel het een en ander over. 

Het heeft mij altijd aangesproken dat Van Gogh een tijd in Nuenen woonde terwijl opa en oma Leenders en hun familie daar ook vrolijk rondhuppelden, Misschien hebben ze elkaar wel eens ontmoet? In die tijd waren de Brabantse dorpjes zo klein dat iedereen elkaar wel moest kennen...Met dat in mijn achterhoofd heb ik samen met Madeleine een tekening gemaakt van Opa en Oma Leenders' boerderij met een heuse Vincent van Gogh-lucht en zon erboven. Het was voor mij een leuke gelegenheid om haar wat te vertellen over het Brabantse land en mijn tijd daar toen ik zo oud was als haar.

 Terwijl we aan het tekenen waren hebben we ook wat gekletst over kunst en wat voor dingen wij mooi vinden. Madeleine besloot dat voor haar de mooiste kunstvorm ballet is en dat haar favoriete ballet 'De Notenkraker' van Tchaikovski is. Nou, dat maakte deel twee van ons huiswerk een stuk gemakkelijker: ik heb de muziek van 'De Notenkraker' aangezet en we hebben samen haar favoriete scene uit dat ballet getekend. Lijkt best goed, al zeg ik het zelf....

Dat was nog eens leuk huiswerk! Zoals je hieronder ziet hebben we met veel plezier aan onze opdrachten gewerkt.

  En die Valentijnskaartjes? Dat mogen ze mooi zelf doen :)

Feestdagen? Wij zijn er klaar voor!

Afgelopen zaterdag was het zo ver: de officiele start van de feestdagen. Het was tenslotte al een paar dagen December en Madeleine en Jason konden niet meer wachten - de kerstboom moest opgetuigd worden! Helaas was de kerstboom opgeslagen onder een hele berg dozen in een garage box ergens aan de andere kant van Torrington, maar na een eindje rijden en wat zoeken waren de juiste dozen gelocaliseerd - boom en ballen - en konden de kids aan de slag... 

Het resultaat mag er wezen. Heel feestelijk! De volgende morgen werd het weekeinde nog beter: een doos uit Nederland vol met leuke kadootjes en allerlei lekkers! 

 Zoals jullie kunnen zien waren alle kado's helemaal in de roos! Jason knutselt vrolijk aan zijn kraanwagen...

 En Madeleine is helemaal weg van de nieuwe knutselspulletjes: ze is de rest van de dag in de weer geweest met het maken van allerlei prinsessen, spoken, prinsen en andere figuren. 

 Kijk maar!

 Feestdagen? Wij zijn er klaar voor!

En heel erg bedankt voor alle leuke kadootjes!!!

Bezoek uit het hoge noorden!

Nee, het is niet de kerstman....de afgelopen paar dagen zijn er in het noordoosten van de VS wat sneeuwuilen gesignaleerd. Het gebied rondom mijn kantoor is meestal een favoriete bestemming voor deze prachtige dieren en bijna elke winter vinden we er wel een. Gisteren was het weer raak: een heuse sneeuwuil op de rotsblokken aan de waterkant, nog geen 50 meter van mijn kantoorraam... Mijn uitzicht is normaal al fantastisch, maar vandaag is het wel heel bijzonder! Kijk zelf maar wat een fantastisch beest dit is. En gigantisch groot!    

 Piekeboe! Na heel voorzichtig wat dichter bij geslopen te zijn, zag ik dit...

Enorme gele ogen en gigantische klauwen. Ondanks dat dit beest het grootste deel van de dag een beetje zit te suffen met z'n ogen half dicht, wil je hier geen ruzie mee maken. Het zijn indrukwekkende roofvogels en ik heb ze in de laatste jaren eenden zien vangen en opeten, en zelfs een keer een vliegende sneeuwuil gezien die in de vlucht probeerde een aanvallende slechtvalk te grijpen. Slechtvalken zijn de snelste vogels ter wereld als ze ergens op duiken, maar deze aanvaller was maar ternauwernood aan de klauwen van de uil ontsnapt! Erg indrukwekkende dieren!

We zijn weer thuis (en het is er warm)!

 Ik had het voorspeld in mijn vorige blogbericht: die weersvoorspelling beloofde niet veel goeds. Uiteindelijk hebben we geen 15 cm sneeuw gekregen maar ruim 40 cm! En dat leidde tot nogal wat minder leuke situaties....

Zaterdagmorgen was er nog niets aan de hand en hadden we lekker de hele ochtend geknutseld om onze halloween-versieringen op tijd af te hebben. Casey was 's ochtends naar haar werk gegaan en rondom lunchtijd hebben we nog een videogesprekje met Bart, Irene en de kids gehad. Zoals zij al gezien hadden was het rond het middaguur flink gaan sneeuwen. Tegen 3 uur 's middags was het al zo erg buiten dat ik nog maar ternauwernood voor een paar dollar benzine kon tanken en alleen maar met cash kon betalen want de pinautomaat was al buiten werking. Toen ik even later thuis kwam van de supermarkt en net bij de achterdeur stond om de boodschappen binnen te brengen hoorde ik ineens mijn auto alarm afgaan. Toen ik naar buiten keek zag ik mijn auto zomaar de oprit af schuiven - midden op de weg waar net een auto aan kwam rijden - zo glad was het inmiddels al! Gelukkig kon de andere auto nog op tijd stoppen en heb ik onze auto - na wat zand en zout strooien - wat beter kunnen parkeren! Vanaf dat moment ging alles snel bergafwaarts....   

Het was al vroeg donker en het bleef maar hard sneeuwen. De lampen knipperden regelmatig uit en weer aan en we hoorden buiten in het bos regelmatig het geluid van brekende takken en omvallende bomen. Dit jaar stonden bijna alle bomen nog in het blad en daarom bleef  er extra veel sneeuw op alle takken liggen. Dat bleek uiteindelijk rampzalig te zijn want alles ging plat! 

Rond negen uur 's avonds: wel mooi die bomen vol sneeuw met het oranje licht van de straatlantaarns!

Een uurtje later hingen de takken nog verder naar beneden en moest ik dezelfde foto maken met de hulp van een zaklamp want de straatlantaarns waren al uit. Om een uur of elf knipperden onze lampen nog een keer en toen was het helemaal donker....  

 

De volgende ochtend was het uiteraard weer mooi weer met een strak blauwe lucht - want zo gaat dat hier vaak. Maar wat een pak sneeuw! En het was nog niet eens november!

 

De stroom was nog steeds uit maar we hadden gelukkig onze handen meer dan vol met sneeuwruimen om ons daar op dat moment zorgen over te maken. En met al dat geschep en geschuif bleven we lekker warm - want zonder stroom hebben wij niet alleen geen licht...we hebben ook geen verwarming! 

Na een eerste snelle inspectie bleek er toch nog wel wat schade te zijn: ons appelboompje was geplet door een grote tak die er bovenop was gevallen...

Onze kano - ook geplet door een dikke tak :(

 

Maar het ergste was toch wel dat onze stroomdraden op drie plaatsen gebroken waren en op meerdere plaatsen in onze straat lagen de stroomdraden op de grond.... 

We hadden geen stroom, geen verwarming, geen telefoon, geen internet, geen mobieltjes - alleen mijn werk mobieltje werkte en daarmee knoden we in contact bliiven met de rest van de wereld, alleen moesten we oppassen dat we de batterij niet helemaal opgebruikten want dan moest ik het in de auto opladen, en alle benzinestations waren ook gesloten omdat er geen stroom was....

 Langzaam maar zeker werd het duidelijk dat wij niet alleen waren en een groot gedeelte van Connecticut zonder stroom zat: meer dan 830.000 huishoudens!

Ondanks dat het op de zondag na de storm redelijk lekker weer was bleef de temperatuur overdag rond het vriespunt en daalde 'ie 's nachts tot bijna 10 graden onder nul. Ondanks dat ik het huis al goed voorbereid had was het er toch niet echt warm binnen....dus allemaal warme kleren aan!

 

 

 

 Gelukkig hebben we een gasfornuis dus we konden nog wel koken en water (en koffie!) warm maken, maar de koelkast en vriezer waren zonder stroom. Ik heb ze allebei opgevuld met bergen sneeuw uit de tuin zodat onze voorraden nog een tijdje koud bleven. Het avondeten was een beetje behelpen met zaklampen, maar nog wel avontuurlijk....

 De volgende ochtend werden we allemaal verkleumd wakker met nog steeds geen stroom. We hebben geprobeerd de hele dag zo goed en zo kwaad als we konden door te brengen met spelletjes en dergelijke. Er was nog steeds geen benzine te krijgen in Torrington, alle winkels waren gesloten en een groot gedeelte van de wegen waren ontoegankelijk vanwege de omgevallen bomen, takken en stroomdraden. 

 Weer een dag later - en nog steeds geen vooruitgang. De ijskoude douches voor papa en mama beginnen flink te vervelen en we gebruiken de bad-routine voor de kinderen als excuus om flink wat water op te warmen zodat het huis een beetje warmer aanvoelt. Gelukkig hebben ze er allebei flink plezier in!

 

 

Om een lang verhaal kort te houden: uiteindelijk zijn we uitgeweken naar een hotel, maar het kostte ons 4 uur om een (hele slechte) kamer te vinden - alleen maar om ons een beetje warm te voelen voor een paar uurtjes. De volgende ochtend was de stroom weer terug in een groot gedeelte van Torrington en konden we 's avonds bij vrienden van ons logeren. Finn en Ronan - vriendjes van Madeleine en Jason - waren ook thuis omdat hun scholen nog steeds gesloten waren, dus dat kwam mooi uit! Kon iedereen leuk met elkaar spelen!    

  

Omdat het veel te gevaarlijk was om kinderen op Halloween de straat op te laten (er kwamen nog steeds grote takken naar beneden en er waren nog steeds stroomdraden met spanning erop op de grond) was het hele feest afgelast. Torrington had alle teleurgestelde kinderen de volgende zaterdag een Halloweenfeestje aangeboden in de parkeerplaats van de plaatselijke midelbare school zodat iedereen toch nog zijn of haar snoepjes kreeg. Gelukkig toch nog een reden om de kostuums tevoorschijn te halen!

 

 

 Uiteindelijk hebben we onze stroom 9 dagen na de storm teruggekregen! Negen dagen zonder verwarming en negen dagen achterstand op het werk en nog weken werk om alle schade te herstellen. Maar op dit moment maakt ons dat allemaal niets uit - het is gewoon heerlijk om weer gewoon thuis in ons eigen bedje te kunnen slapen!